Het leven zoals het is: de trucker

Het leven zoals het is: de trucker

In aanloop naar de #TAW gingen we op zoek naar de meest gemotiveerde vrachtwagenchauffeur op de Belgische wegen. En… we waren niet teleurgesteld! We voelden hen uitgebreid aan de tand - en kregen een eerlijk en liefdevol beeld aangeleverd van het leven als trucker. En die getuigenissen? Die delen we graag met jou.

#1 Waarom koos jij ervoor om vrachtwagenchauffeur te worden?

 

Dat was de vraag die we stelden aan Paul, Eedriën, Toon, Jan en Ben. Stuk voor stuk fiere truckers die leven voor hun job. En gelukkig maar. We zouden niets zijn zonder deze truckers die er elke dag voor zorgen dat we kunnen eten en drinken of überhaupt leven. Waarom kozen deze toffe mannen voor de job?

 

Paul: Waarom niet, da’s de vraag! (lacht uitbundig) Nee, in alle eerlijkheid is het de verloning die me in eerste instantie heeft verleid om vrachtwagenchauffeur te worden. Als vrachtwagenchauffeur verdien je mooi je kost. Later was het vooral de vrijheid die me écht van mijn job heeft doen houden. Je kan je job op je eigen manier doen, zonder dat iemand meekijkt achter je schouder. I love it!

 

Eedriën: Helemaal mee eens, Paul. Vrijheid is onbetaalbaar. Ikzelf ben nu 43 jaar oud, maar voel me 18, hoor :-). Eigenlijk wist ik al dat ik trucker wou worden vanaf ik 4 jaar was. Hoe dat kwam? Omdat ik zo opkeek naar mijn oom en vader, die beiden trots chauffeur waren. Ik stond dus te trappelen om mezelf in hun schoenen terug te vinden. Dat heb ik dan gewoon gedaan - en ik heb er nog altijd geen spijt van!

 

Toon: Het zit dus ook in jouw bloed, Eedriën! Hier van ‘t zelfde. Ik kan alleen maar zeggen dat ik ben geboren als trucker, het is mijn lot!

 

Jan: Ik geloof ook niet dat je een chauffeur wordt, Toon! Het is zoals je zegt: je wordt ermee geboren. Ook bij mij zit het in m’n bloed. Zo simpel is dat.

 

Ben: Ik kan me er alleen maar bij aansluiten. Als je enkel voor het geld vrachtwagenchauffeur wil worden, dan hou je het niet vol. Ik heb indertijd nog geleerd voor vrachtwagenchauffeur op school en het was toen al mijn grote droom om chauffeur te worden. Ik zou geen andere job moeten hebben! Ik heb een fantastische baas én ik word heel de dag gerust gelaten. ‘S avond ben ik gewoon thuis en overdag rijd ik vrolijk het hele land rond. Mij hoor je niet klagen (en mijn vrouw dus ook niet).

 

Bedankt voor jullie getuigenis, mannen! Jullie enthousiasme is aanstekelijk. Zoeken jullie soms nog mensen? (lacht)

 


#2 Hoe lang doe je je job al?


We horen het vaak zeggen: eens vrachtwagenchauffeur, altijd vrachtwagenchauffeur. In tegenstelling tot vele andere sectoren waar werknemers vaker jobhoppen dan werken. Nee. In de logistieke sector lijkt het anders. We nemen de proef op de som…

 

Paul: Ik werk al 11 jaar in haventransport.

 

Ben: Ik rij al vanaf mijn 18 jaar met zwaar transport: ondertussen al een dikke zeven jaar. De tijd vliegt...

 

Guy: Ik draai al meer dan 28 jaar mee in het vak. Een echte oude rot, die verknocht is aan zijn vak! Nog 2 jaar en ik geef een ‘goei feestje’. Kom maar af hé, Paul en Ben!

 

Paul: (lacht) Pas op, daar hou ik je aan!

 


#3 Hoe zijn de collega’s?


“Vrachtwagenchauffeur: da’s een eenzaam beroep”: we hoorden het vandaag nog zeggen. Maar klopt dat wel? Hebben truckers ook collega’s en hoe zijn die dan? We checken het even bij onze ervaringsdeskundigen…

 

Paul: Vrachtwagenchauffeurs zijn over het algemeen echt sociale dieren. Ook ik! Ik leer elke dag opnieuw nieuwe mensen kennen, maar kom evengoed wekelijks dezelfde mensen tegen. Mijn collega’s zijn dus echt mijn vrienden geworden. Natuurlijk is dit typisch voor haventransport. Wanneer je lange ritten onderneemt, zal dit vermoedelijk net iets anders liggen. Of niet, Ben?

 

Ben: Dat klopt wel. Ik vind mijn collega’s echt onmisbaar. Ik heb 3 weken internationaal gereden, maar kreeg nogal snel heimwee naar mijn collega’s. Wanneer ik de kans krijg om een babbeltje te maken met mijn collega’s, grijp ik die altijd aan. Het was dus ook al snel duidelijk dat dit voor mij een van de grootste voordelen aan de job was. Dat en die vrijheid natuurlijk!

 


#4 Wat is je favoriete deel van de job?


Ieder beroep heeft zijn voor- en nadelen: er zijn altijd dingen die je graag of minder graag doet. Maar wat zijn die favoriete momenten? Voor welk onderdeel van de job kom jij graag je bed uit om er iedere dag tegenaan te gaan?

 

Paul: Dat zijn enerzijds die toffe collega’s - en anderzijds het variabele karakter van mijn werk: geen dag is hetzelfde - en ik krijg de kans om die knappe Antwerpse haven vanbinnen en vanbuiten te leren kennen. En al de geheime havenplekjes van onze Stad ontdekken? Da’s een echt privilege!

 

Frank: Wauw, die havenplekjes wil ik ook wel eens te zien krijgen. Mag ik eens meerijden, Paul? (lacht)

 

Paul: Ik pik je wel op!


Frank: Fantastisch! Ik werk niet in de haven, maar rijd lange afstanden. Zo krijg ik de kans om heel wat moois van de wereld te zien. En je wordt er nog eens voor betaald, ook! Mijn favoriete tripje? Da’s altijd wanneer ik de overzetboot naar Dover mag nemen. Ik ben altijd blij als ik the big pond mag oversteken!

 

Adrei: Klinkt avontuurlijk! Da’s net waar ik zo van hou. Het avontuurlijke aspect van vrachtwagenchauffeur zijn is voor mij hét grootste voordeel. Je krijgt de kans om op zoveel verschillende plekken te komen waar je normaal niet komt… Da’s elke keer weer een beetje spannend. Daarnaast kan ik er echt van genieten om alleen te zijn, wat ideaal is als trucker die veel lange ritten maakt.

 

Joost: Ik geniet het meeste van die gezellige sociale interacties tussen de ritten door. Even lekker ouwehoeren met collega’s onder het gezelschap van een bakkie koffie aan de pomp? Zalig om even die batterijen op te laden om daarna weer achter het stuur te kruipen!

 

Freddie: Het favoriete deel van de job is weten dat je je werk goed doet. Als alles onderweg lekker en vlotjes verloopt en je geen problemen of trammelant hebt met douane. En als je dan ook nog eens netjes op tijd voor de deur van de klant staat… Da’s genieten.

 

Guy: Ik geniet van de uitstapjes die ik ‘betaald’ mag maken. Maandag vertrek ik weer naar mijn lievelingsplek in Luxemburg. Daar kijk ik echt al naar uit. Ik besef maar al te goed wat een privilege dit is: een ander moet tenslotte vakantie nemen om hiervan te mogen genieten! Voor mij geldt: een dag niet gereden, een dag niet geleefd. En weet je wat? Wanneer je in de file staat… kan je alvast niet bekeurd worden om te hard te rijden ;-)

 

Joost: Haha da’s een goeie! Zo had ik het nog nooit bekeken.

 

#5 Een tip voor collega’s/toekomstige chauffeurs?


Nu, ik geloof dat - na jullie lofzang - er nog wel wat mensen zich kandidaat willen stellen om vrachtwagenchauffeur te worden. Allemaal toekomstige collega’s, dus! Hebben jullie nog tips voor hen?

 

Paul: Ten eerste: doen! Maar hou er rekening mee dat een baan als vrachtwagenchauffeur niet weggelegd is voor mensen met een strikte 9-5-mentaliteit.

 

Ben: Da’s juist, Paul. En wanneer je vrachtwagenchauffeur wil worden, is het heel belangrijk dat je leert hoe je kalm blijft onder alle omstandigheden. Jup, ook wanneer het file is, je gestresseerd bent of wanneer je agressie op de weg tegenkomt. Deze dingen gebeuren tenslotte dagelijks… en wanneer je je hier dagelijks in opjaagt, ga je jezelf ongelukkig maken.

 


#6 Leuke belevenissen op de weg?


Karrie en Gunter vervoegen ons gesprek. Nét op tijd voor de laatste maar mogelijk meest interessante vraag. Want hé: wij willen sappige verhalen horen! Hebben jullie al leuke belevenissen meegemaakt onderweg?

 

Karrie: Ik moet altijd lachen als mannelijke collega’s schrikken dat er een vrouw achter het stuur van een trekker-oplegger zit. Dat gebeurde onlangs nog eens en dat vind ik altijd grappig!

 

Gunther: Girlpower, Karrie! Een tijdje geleden moest ik een verhuis inladen van een Canadees in Duitsland. Stevig werk, maar er werd goed voor mij gezorgd: ik mocht ’s middags een pizza naar keuze bestellen én kreeg colaatjes zoveel ik wou. En als vier uurtjes waren er magnums. Zalig ,zo van die klanten die je harde werk écht appreciëren! Mijn gevulde maag kon ook niet klagen (lacht).

 

Bedankt voor al deze getuigenissen. Doe zo voort, helden van de baan!

 

Wil je ook jouw avonturen delen met ons? Neem dan contact op met ons. 

 

 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Door het gebruiken van onze website, ga je akkoord met het gebruik van cookies om onze website te verbeteren. Dit bericht verbergen Meer over cookies »